Marian Stawecki patronem grupy eliminacyjnej Drużynowych Mistrzostw Polski Juniorów
Główna Komisja Sportu Żużlowego ponownie czyni z rozgrywek DMPJ okazję do promowania historii polskiego żużla, przypominając sylwetki najwybitniejszych trenerów oraz ich dorobek szkoleniowy.
MARIAN STAWECKI (1932 - 1998)
Urodził się 28 listopada 1932 roku w Lublinie. Jako dwudziestolatek zadebiutował w pierwszoligowym zespole łódzkiego Ogniwa, jednocześnie startując na maszynach przystosowanych w Ogniwie Lublin. Od 1956 roku bronił barw lubelskiego LPŻ-u (Liga Przyjaciół Żołnierza), sekcji, która, borykając się z problemami finansowymi, po sezonie 1958 została rozwiązana. Przeniósł się wówczas do trzecioligowej Cracowii. Uzyskał w krakowskiej drużynie znakomitą średnią biegową, co zaowocowało powołaniem do składu rzeszowskiej Stali, z którą osiągnął swe największe sukcesy. Były to przede wszystkim dwa tytuły drużynowego mistrza Polski (1960-1961), a także medale: srebrny (1962) i brązowy (1966) DMP.
Dwukrotnie awansował do finałów Indywidualnych Mistrzostw Polski, jednak nie odegrał w nich większej roli. Był za to jednym z najlepszych ligowców w ekipie Stali, osiągał wysokie średnie biegowe. Bronił rzeszowskich barw do 1970 roku, decydując się po dziewiętnastu latach startów na zakończenie długiej i ciekawej kariery.
Nie zerwał z czarnym sportem, został przy nim w roli szkoleniowca. Poprowadził drużynę Motoru Lublin do awansu w szeregi najlepszych zespołów ekstraklasy. Przyczynił się też znacząco do sukcesów lubelskich młodzieżowców.
Marian Stawecki zmarł 3 marca 1998 roku.
